Ze heeft twee zware periodes gehad, maar brak nooit, haar Friese nuchterheid hield haar op de been. In een zeldzaam openhartig interview vertelt Rossana Kluivert (53) waarom ze nu wél haar stem laat horen.

Rossana komt liever direct in actie dan dat ze afwacht. Al jaren zet zij zich in voor dieren, ‘omdat zij geen stem hebben’. Ze is een verbinder in hart en nieren, die het liefst haar gezin, alles en iedereen bij elkaar heeft. Toch heeft ze geleerd dat ze er ook voor zichzelf mag zijn. Dat leer je wel na twee keer kanker. Ze leeft teruggetrokken en geeft niet vaak een interview. Waarom nu dan wel? Omdat ze Fries is, en daar is ze trots op.

In 2006 verandert voor Rossana Kluivert, nu 53, haar wereld compleet. Ze wordt namelijk verliefd op Patrick Kluivert. Tja, voor mensen die niet weten wie hij is: Patrick is een voormalige Nederlandse profvoetballer die vooral bekend werd als spits bij Ajax, AC Milan en FC Barcelona. Hij scoorde in 1995 het winnende doelpunt voor Ajax in de Champions League-finale. Ze was daarvoor al jaren werkzaam als styliste. “Met mensen werken, mensen met kleding mooier maken, vond en vind ik nog steeds geweldig.” Ze werkte voor tv, bladen en met BN’ers. Je begrijpt direct de impact op haar leven. Vanwege zijn werk verhuizen ze zo’n twaalf keer. Maar inmiddels woont het gezin in Barcelona, Spanje, niet vanwege Patrick, maar vanwege hun jongste zoon Shane. Hij zette het voetbaltalent van zijn vader om in een contract bij de jeugd in Barcelona. Inmiddels is Shane 18 en voetbalt bij Juvenila in Barcelona en bij Onder 19 van het Nederlands Elftal.

Naast Shane heeft Rossana nog twee kinderen uit een eerdere relatie: dochter Demi en zoon Nino, en ook Patrick heeft uit een voorgaande relatie Quincy, Justin en Ruben. “Een echt patchworkgezin dus! Dat helaas verspreid woont. Ik had ze zo graag allemaal hier willen hebben,” lacht Rossana weemoedig. “Gelukkig woont Demi weer in Spanje, waar zij haar tweede bedrijf opzet, naast haar bedrijf in Nederland. En extra fijn: ze is zwanger en gaat hier ook bevallen. “Ik word dus oma! Ik ga een gewone oma worden, zal luisteren naar haar wensen en meegaan met de tijd. Dat heb ik met mijzelf afgesproken,” zo stelt ze.

“Mijn strijdlust heb ik vanuit mijn Friese DNA meegekregen.”

FRIES DNA

Wat maakt Rossana dan een Famke? “Ik ben geboren in Drachten, bij mijn opa en oma thuis. Mijn moeder is een Friezin en mijn hele familie woont nog in Drachten. Mijn vader was Kaapverdisch, werkte als matroos en kwam in de haven van Rotterdam aan. Hij had een beeld van Holland: klompen en molens, maar die vond hij daar niet. Iemand stuurde hem daarom met de trein naar Friesland en daar, in Drachten, werd hij verliefd op mijn moeder. Ze bleven elkaar schrijven en toen kwam ik, haha.” Op haar derde verhuisden ze naar Rotterdam, waar haar broertje werd geboren. “Ik heb een prima jeugd gehad daar. Maar de verbinding met Friesland bleef. Regelmatig zaten we met mijn moeder twee uur in de trein naar het noorden. Vooral tijdens de vakanties brachten we onze tijd door in Boornbergum, De Veenhoop, Eernewoude en Beetsterzwaag. Toen mijn kinderen jong waren, deed ik hetzelfde. Ik kom er nog regelmatig. Mijn moeder woont er inmiddels weer. We gaan dan altijd even naar mijn opa’s graf in Houtigehage. Laatst had ik Shane mee en samen met mijn moeder hebben we in een abdij in Dokkum geslapen. Ik wil hem graag laten kennismaken met Friesland. Als de familie bij elkaar is, dan praten ze Fries. Ik versta alles hoor!”

ALS NIEMAND KIJKT, KIJK IK WEL

Ze vervolgt: “Mijn sterke rechtvaardigheidsgevoel heb ik van mijn Friese opa, Bareld Postma. Hij was stratenmaker en zat bij WAO Friesland, waar hij opkwam voor mensen aan wie onrecht werd aangedaan. Van hem heb ik geleerd dat zwijgen geen optie is als er iets niet klopt. Mijn strijdlust zit in mijn Friese DNA. Als kind deed ik al eten in enveloppen voor kinderen die het nodig hadden. Op mijn achtste ketende ik me vast aan het gemeentehuis, uit protest tegen zeehondenmishandeling.”

Ik zet mij dus al vanaf jongs af aan in tegen dierenleed. Nu zet ze zich vooral in voor honden. Met haar Instagramaccount Kluivert Dog Rescue proberen ze zoveel mogelijk honden te redden. Daar werken veel vrijwilligers met net zoveel liefde en inzet als zij, elke dag opnieuw. Er wordt bijna dagelijks wel een hond gevonden: aangereden, vastgebonden, achtergelaten.

“Als ik zie dat iets niet klopt, dan bijt ik me vast. Laatst nog: een hond op een balkon, het voelde niet goed. Een dag later reden we naar het strand, maar die hond stond er nog. Ik stapte uit en ben pas weggegaan toen hij gered was. Patrick weet inmiddels: de hond gaat voor, alles gaat aan de kant.”

ACHTER GLAS, MAAR NIET GEBROKEN

Toch heeft ze inmiddels geleerd dat ze niet alles en iedereen kan helpen. “Ik kan niet meer de hele tijd ‘aan’ staan,” vertelt ze. “Ik moet soms écht naar binnen keren. Helaas heb ik dat op een harde manier moeten leren. Twee keer kreeg ik kanker.”

Jarenlang had ze allerlei klachten: ontstekingen hier, ontstekingen daar. Ze liep van specialist naar specialist, maar niemand keek naar het geheel. “Ik kreeg steeds minder energie, kon op een gegeven moment letterlijk niet meer op mijn benen staan.” Totdat een goede vriendin in 2013 ingreep en me meenam naar een arts die wél verder keek. Die vroeg eerdere scans op, bekeek alles goed en zag meteen dat mijn lymfeklieren niet even groot waren. Ze deed een biopt en bam: de diagnose was lymfeklierkanker. Gek genoeg voelde het voor mij als een soort opluchting, eindelijk wist ik wat er aan de hand was en konden we iets doen. Voor mijn familie was het juist een enorme klap.

Er brak een zware periode aan, met intensieve behandelingen: operaties, hormoontherapie en chemokuren. Haar weerstand verdween volledig. “Ik lag in de serre, achter glas. Bijna een jaar lang mocht ik mijn man en kinderen niet knuffelen. Dat was immens zwaar. Elke bacterie of elk virus kon fataal zijn. En dan zie je je vijfjarige kind voor het raam staan, niet begrijpend waarom hij niet naar zijn moeder toe mag… dat breekt je. Gelukkig mocht ik de honden wél knuffelen. Dat heeft echt een helend effect, moet je weten.”

“ Ik word iedere drie maanden gecontroleerd. Dat is heel belangrijk voor mij. En het geldt voor alle vrouwen: controleer jezelf! Wees alert. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen.”

VAN GEWOON NAAR BEWUST

Zo lang ze zich kan herinneren, eet ze geen vlees. Door haarziekte gaat ze zich nog meer in haar voeding verdiepen. Wat vroeger goed was, blijkt nu helemaal niet zo goed. “Als kind moest ik elke dag melk drinken, maar nu weet ik: melk is de witte sloper. En zo zijn er heel veel goede inzichten die je krijgt als je je er in verdiept en openstaat. Voor heel veel dingen geldt: tradities zijn er om te veranderen. Dat geldt onder andere voor onze kijk op voeding, maar ook deo en shampoo bijvoorbeeld. Ik let er nu op wat erin zit aan stoffen en of het op dieren is getest. Ik ben vegan en merk dat Nederland daar verder mee is dan Spanje; hier is men toch wat traditioneler.”

CONTROLEER JEZELF, WEES ALERT!

Hoe gezond ze ook leeft, in 2018 wordt ze weer ziek; dit keer krijgt ze borstkanker. “Ik deed alles goed, en toch weer ziek. Maar mijn gedachte van ‘waarom ik?’ werd al gauw: ‘dan ik maar!’ als je al die zieke kinderen in het ziekenhuis ziet liggen.” Rossana wordt elke drie maanden gecontroleerd. “Dat is heel belangrijk voor mij. En het geldt voor alle vrouwen, controleer jezelf! Wees alert. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen.”

Aan alle behandelingen heeft ze een slecht immuunsysteem overgehouden. Reizen doet ze graag, al betaalt ze de prijs met haar gezondheid. “Vorig jaar had ik twee keer longontsteking, dat was zeker niet grappig; ik pik alles op. Maar ik houd van het leven en ben dankbaar voor de dingen die ik meemaak. Ik wil graag met de trein naar Valencia om Shane te zien voetballen en ik wil graag het leven vieren, zoals alle verjaardagen, en het liefst met z’n allen. Toch maak ik keuzes; zo ga ik niet altijd mee met Patrick en blijf ik bij Shane.”

“Patrick is vaak voor een paar weken weg, maar als hij thuis is, dan ís hij er ook echt. We doen dan samen boodschappen, koken en maken lange wandelingen met de honden. Hier in Spanje ervaar ik een groot saamhorigheidsgevoel, net als in de Friese dorpen: het mienskipsgevoel. Overal staan bankjes waar mensen samenkomen, buiten leven en met elkaar praten. Dat vind ik heerlijk. Bovendien is het klimaat hier veel beter voor mijn gezondheid.”

“Hoewel ik misschien druk overkom, ik praat enthousiast en vol passie, ben ik eigenlijk iemand die graag alleen is. Ik laad op in stilte, in de natuur, met wandelen. Ik leef echt volgens de drie R’s: rust, reinheid en regelmaat. Dat helpt me om staande te blijven in onze drukke, ondernemende voetbalfamilie,” besluit ze.

5 FAMKE KEUZES

Friese nuchterheid of Spaanse passie?
Dan toch maar Friese nuchterheid met gepassioneerd rechtvaardheidsgevoel, haha.

Strandwandeling met de honden of diner in designerjurk?
Wandelen met de honden, heerlijk.

Laatste keer dat je dacht: “Ik fix dit gewoon”?
Elke dag!

Welke vrouw bewonder jij?
Mijn nichtje Ankie, die moeiteloos werk en gezin combineert en al die jaren onzichtbaar naast me heeft gestaan, ook al woont ze in Drachten en ik ergens anders, voelt ze altijd dichtbij, en dat geeft een warm gevoel van onvoorwaardelijke liefde.

Wat zou je tegen je jongere zelf willen zeggen?
Denk meer aan jezelf. Ik heb heel veel energie weggegeven, dat maakt mij leeg, dus zou ik zeggen: doseer meer.