Fantastische schoonmoeders bestaan echt

Influencer Sanne Akkerman (32), op social media bekend als Laviesanne, heeft door haar komische filmpjes bijna een half miljoen volgers op Instagram. De geboren Friezin woont inmiddels al negen jaar in Huissen, maar blijft altijd een trotse Fries!

Als ik na een lang weekend de deur van mijn huis opendoe, vliegt er een vleugje schoonmaakmiddel mijn neus in. De deur naar de keuken staat open, de stoelen staan keurig aan tafel geschoven. Er ligt geen LEGO-blokje, geen kruimel, geen kindertekening in zicht. “Heee mamaaaa!” klinkt het uit de woonkamer. Mijn jongste rent op me af en sluit haar twee armpjes om mijn middel, haar warme wangen drukken tegen mijn jas. Hier had ik al de hele middag naar uitgekeken. Ik ben net terug van een werktrip. Leuk, maar altijd intensief. Hoeveel energie zo’n weekend me ook geeft, meestal ben ik gesloopt. Maar zodra ik die koppies weer zie, is dat gevoel meteen verdwenen.

Mijn schoonmoeder komt uit de keuken, theedoek nonchalant over haar schouder. Ze glimlacht breed. “Welkom thuis!” zegt ze. “Koffie?” “Graag,” zeg ik, terwijl ik op een stoel neerplof en met mijn vork nog wat restjes pasta prik die ze voor me heeft laten staan. Even later schuift ze een mok naar me toe. “Hoe was je weekend?” vraagt ze. “Leuk, maar druk. Werktrip. Veel gepraat, weinig geslapen.” “Nou,” zegt ze luchtig, “wij hebben ons hier ook niet verveeld hoor.” Ik kijk op. “haha dat vermoeden had ik al.”

En dan steekt ze van wal. Vrijdag even met de kinderen naar het dorp, ’s avonds was er een een speurtocht door de wijk. De vriendjes van de kinderen wilden ook mee dus die hebben hier gegeten en daarna gingen ze met zijn allen op pad. Zaterdagochtend vroeg naar voetbal, het regende, en toen kregen ze de wastas ook nog mee. En toen ze zag dat de voegen bij de stopcontacten nog niet gedaan waren, heeft ze die “ook maar even” aangepakt. De onderrand van de muur zat nog open, dus die heeft ze samen met haar vrouw dichtgekit. En de tuin lag vol bladeren, dus die heeft ze ook geveegd.

Ik staar haar aan, mijn hand half voor mijn mond van verbazing. “Dachten jullie dat je op werkkamp was ofzo?” Grinnik ik. Maar ze is nog niet klaar met haar verhaal. “Nou,” zegt ze, “we hebben ook nog lekker in de jacuzzi buiten gezeten met de kinderen hoor! En zondag wilden ze naar dat trampolinepark, dus daar zijn we ook nog geweest. En maandag is natuurlijk de sleuteloverdracht van jullie oude huis, dus ik dacht, ik kijk daar nog even voor de zekerheid en daar zag ik nog tig spinnenwebben zitten. En een vetvlek op de vloer. Dus daar ben ik ook zeker nog anderhalf uur bezig geweest.”

Ik luister met open mond. Er gaat van alles door me heen: verbazing, ontzag en ook een klein beetje schuldgevoel want eerlijk, dit is meer dan ik in een maand zou doen. Ze ziet mijn gezicht. ‘Ach,’ zegt ze, “we doen het graag voor jullie. Jullie zijn al zo druk”. Even later komt mijn man binnen van zijn weekendje weg.

“Hoe was het?” vraagt hij. “Geweldig,” zegt zijn moeder. “We hebben ook een beetje geklust.” “Een beetje?” zeg ik. “Ze hebben de tuin gedaan, voegen, kitten, was, voetbal, bad, trampolinepark”. Hij lacht. “Jullie zijn niet te stoppen.” “Tja,’ zegt ze. ‘Je moet wat, hè.”

’s Avonds, als het huis weer van ons is, loop ik rond. Alles blinkt. Het ruikt alsof hier net een schoonmaakreclame is opgenomen. Ik pak mijn boek van het nachtkastje en zie het meteen. De koffievlek is weg. Het kastje opgeruimd. Zelfs het prullenbakje is geleegd. Ik zucht. Hoe doet ze dat toch? Ik, die al blij ben als ik de kinderen in hun eigen schoenen de deur uit krijg. Zij, die samen met haar vrouw in één weekend het huishouden, de tuin en de kinderen op de rit zet. Zonder zuchten en gewoon ‘eventjes tussen neus en lippen door.’

Sommige mensen hebben een zesde zintuig voor wat aandacht vraagt. Ik heb dat niet. Ik merk pas dat er spinnenwebben hangen als ik er met mijn gezicht in loop. Mijn schoonmoeder daarentegen ziet álles. Stof op de plint? Ziet ze. Drupje koffie op de barkruk? Ziet ze. Een gordijn met een kreukel? Ziet ze. En ze ziet het niet alleen, ze fixt het ook gelijk. Zonder mijn man en mij erop aan te kijken, zonder kritiek, gewoon omdat ze zo is. En haar vrouw trouwens net zo. Ze doet het niet om te scoren of omdat het moet, ze doet het omdat het haar tweede natuur is.

Waar ik chaos leer verdragen, schept zij ordeen dan ook nog eens alsof het nul moeite kost. En eerlijk: ik hoop dat er ooit iets van dat talent op mij afstraalt. Maar tot die tijd kan ik alleen maar zeggen: wat bof ik met mijn schoonmoeders!