Ze veroverde Nederland met haar open blik, droge humor en onvervalst Friese tongval. Maar achter de Winter Vol Liefde-deelneemster schuilt meer dan de vrouw die we op tv zagen. Antine Algra (34) vertelt over opgroeien, loslaten en de kunst van altijd weer doorgaan.

“Het mag wel in ‘t Fries, hoor.” In ús memmetaal praat het gewoon beter: de taal van Antines hoofd, van haar gedachten, van haar hart. Haast twee uur vullen we, al had ‘t met gemak vier uur kunnen zijn. In die tijd proberen we Winter Vol Liefde zoveel mogelijk te mijden (“want da’s nu ook wel eens klaar”), maar helemaal ontkomen we er niet aan. Het is tenslotte het programma waardoor de Friezin landelijke bekendheid kreeg. De serie die haar leven voorgoed veranderde. “Al was het vooral de grote Mike-en-Monique-show,” grinnikt ze.

Spijt heeft ze niet. “Ik heb een prachtige tijd gehad in Oostenrijk en zoveel mooie mensen ontmoet. En weet je, zoals ik op tv was, zo bén ik ook in het echt. Er is niets wat ik achteraf anders had willen doen. What you see is what you get.” Toch zit er nog zoveel meer achter de vrouw die Nederland vorige winter massaal leerde kennen. “In zo’n serie wordt je persoonlijkheid best wel platgeslagen,” zegt ze. “Er is gewoon geen ruimte om echt de diepte in te gaan.”

“Zoals ik op tv was, zo bén ik ook in het echt. What you see is what you get.”

En dat terwijl Antine behóórlijk wat diepte heeft. Antine werd 34 jaar geleden geboren in Feanwâlden, een klein dorp balancerend tussen Leeuwarden, Drachten en Dokkum. Haar ouders waren niet streng, maar wel strikt: “Er waren vaste patronen en duidelijke regels: om zes uur aan tafel, elke zondag in de kerk, net eamelje (niet zeuren), hard werken. Ach, zoals in veel Friese gezinnen,” lacht ze.

Lichtheid

Dat veranderde toen haar broertje werd geboren. “Hij had een dubbele schisis, was volledig blind en groeide niet goed. Er volgden talloze ziekenhuisbezoeken, meerdere operaties en veel onzekerheid. Zou hij wel oud worden? Hoe zou zijn leven eruitzien? En dat van ons?” Later ontdekten artsen dat het om het zeldzame Peters-Plus-syndroom ging, een erfelijke aandoening waarvan wereldwijd maar een handjevol gevallen bekend is.

“Zelf was ik pas vier, maar voor mijn ouders moet het loodzwaar zijn geweest. Toch hebben ze dat nooit laten merken. Voor hen waren we allebei even slim, even mooi, even belangrijk,” vertelt ze. “Natuurlijk waren er zorgen, maar ze kozen bewust voor lichtheid en humor. Daar heb ik zó veel respect voor. Hoe druk of zwaar het ook was, mijn moeder zorgde er altijd voor dat ik op tijd bij mijn danstraining stond. Dat we ons allebei geliefd voelden. Petje af.”

Vier jaar later kwam er nog een meisje bij. “Daar was ik echt een moedertje voor,” glimlacht Antine. “Vroeger hing ze als een aapje aan me. En nog steeds ben ik een steunpilaar voor haar.” Haar zusje bleek extra ondersteuning nodig te hebben. “Ze ging uiteindelijk naar het speciaal onderwijs. Toch ook weer iets dat veel aandacht vroeg.”

Dansen als uitlaatklep

Misschien was dat de reden dat Antine zo snel volwassen werd. Sneller dan ze zelf wilde. “Door alles thuis voelde ik me al jong verantwoordelijk. Op het vwo haalde ik op z’n laagst een zes. Ik was perfectionistisch tot op het bot, knetterhard voor mezelf. Ik wilde niet nóg een zorg zijn. Dus dacht ik: ik los het wel op, ik red me wel.”

Bewegen werd haar uitlaatklep, de danszaal haar veilige haven. “Vanaf mijn zesde zat ik op dansles; later deed ik naast school een dansopleiding in Heerenveen.” Dat betekende: drie dagen per week trainen, tussendoor huiswerk maken en op maandag weer met de fiets naar Dokkum. Zo’n dertig kilometer per dag. 

“Ja, het was pittig, maar ik vond het heerlijk. Natuurlijk ging ik ook weleens uit hoor, ik was echt niet alleen maar met dans bezig. En ik was ook gewoon niet zo dorps. Ik zat niet op korfbal of voetbal en stond niet vooraan tijdens de feestweek. Dat was oké, ik wist waar ik het voor deed. Ik voelde al jong: er is meer voor mij, de wereld is groter.”

“Ineens bleek mijn held gewoon mens. Een mens die verliefd werd op een ander, die iets ‘fout’ deed. Dat vond ik moeilijk te begrijpen.”

Vader, held, mens

Precies toen ze op het punt stond de wereld te ontdekken, veranderde die wereld. Negentien was Antine, toen haar ouders uit elkaar gingen. “Ik heb altijd gezegd: ik wil een partner zoals mijn vader. Iemand die nuchter is, hard werkt, zijn handen vies durft te maken. Na zijn werk stond hij ’s avonds nog ‘bij te beunen’ als fietsenmaker. Daar had ik zó veel respect voor. Hij was mijn voorbeeld, degene die alles wist en altijd een oplossing had. En ineens bleek mijn held gewoon mens. Een mens die verliefd werd op een ander, die iets ‘fout’ deed. Dat vond ik moeilijk te begrijpen.”

Het beïnvloedde hoe ze naar liefde keek. “Als het beeld van je vader wankelt, wankel je zelf ook. Je gaat anders naar relaties kijken. Minder vanzelfsprekend,” knikt Antine. “Maar uiteindelijk leer je ook vergeven en verdergaan. Misschien ben ik daardoor nog zelfstandiger geworden.”

‘Ik heb ook onzekerheden’

In Winter Vol Liefde werd dat nogal eens verward met arrogantie. “Blijkbaar schrikt het mensen (lees: mannen) af als een vrouw weet wat ze wil,” lacht ze. “Naast de DM’s met huwelijksaanzoeken en berichten van mannen met een voetenfetisj (die wilden betalen voor foto’s van m’n tenen, echt waar), kreeg ik daar megaveel reacties op. Maar ik ben geen robot. Ik heb ook gewoon m’n onzekerheden.”

Ghosten, bijvoorbeeld. “Dan heb je net een aantal vet leuke dates achter de rug en plotseling word je volledig genegeerd. Daar snap ik dus niets van. Waarom niet gewoon even communiceren?” 

Nog zo’n angst is dat mannen wegvluchten voor die diepte. “Ik ben goed in het gezellig maken, in luisteren, in vragen stellen. Dan lijkt een date geweldig, maar het blijft vaak aan de oppervlakte. Ik durf niet altijd te laten zien wat eronder zit. Dat is ook makkelijker, maar soms denk ik: als iemand daar nou eens doorheen zou prikken….” Ze haalt haar schouders op. “Hoe zelfstandig ik ook ben, soms wil ik ook gewoon iemand die zegt: ‘famke, kom maar hier.’ Dat ik niet hoef te zorgen, maar gewoon mag leunen. Dat vind ik moeilijk toe te laten. Misschien omdat ik altijd degene was die het wel redde.”

Veerkracht

Overleven, doorgaan, kop d’r foar. In elke fase van haar leven keert het terug. Vijf jaar geleden nog, toen haar vader kanker kreeg. “Na een operatie ging het mis. Zijn darm knapte, hij raakte in coma. En dat midden in coronatijd. We mochten nauwelijks bij hem zijn. Ik heb vaak gedacht: hij haalt het niet.” Wonder boven wonder kwam hij er weer bovenop. En hoewel Antines vader nog altijd ziek is, is er ook nu weer ruimte voor lichtheid en humor.

Door al die hobbels is ze rustiger geworden. “Vroeger dacht ik groot, nu leef ik kleiner. Minder haast, meer nu. Mijn ouders zijn van de oude stempel: hard werken, sparen, en dán pas genieten. Ik doe dat anders. Ik leef nú al goed.”

Haar favoriete plek om dat te doen? Gran Canaria. “Daar kom ik al jaren. In de winter vlucht ik erheen met m’n hondje. Dan app ik m’n vriendinnen een foto met kerstmuts en zonnebril: succes met die kutgourmet, haha. Da’s ook gewoon mijn humor. Gelukkig kunnen ze dat wel waarderen.”

Zij hoort bij ons

Toch blijft Friesland haar thuis. “Het is gewoon een stuk van mijn identiteit, hoort bij wie ik ben. Tijdens Winter Vol Liefde voelde ik dat ook zo sterk, hoe Friesland me omarmde en zich achter me schaarde. Mensen zeiden: ‘Sy is ien fan ús.’ Dat zie ik in Amsterdam niet zo snel gebeuren.” 

Desondanks is Antine steeds vaker in het westen te vinden. Want sinds haar deelname is ze haast cultureel erfgoed geworden. “Ik vind media ook gewoon heel leuk; wil graag in de showbizz blijven”, vertelt ze. Antines ultieme droom? Volgend jaar Bachelorette zijn. “Dat manifesteer ik echt”, lacht ze. “Dan mogen de mannen eens voor míj vechten. Lijkt me heerlijk! Videoland, lezen jullie mee?

Wie is Antine?

Antine Algra (34) uit Leeuwarden werd bekend door haar deelname aan Winter Vol Liefde, waarin ze op zoek ging naar liefde in Oostenrijk. Haar Friese tongval, nuchterheid en zelfspot maakten haar tot publiekslieveling. Antine werkte jarenlang als senior CDD-analist bij Aegon en neemt nu een pauze om te ontdekken waar ze echt gelukkig van wordt. Grote kans dat we in de media meer van haar gaan zien.